یعنی میشه؟؟؟حتی فکرشم باعث میشه ضربان قلبم بالا بره!از همین الان دارم کلمات رو تو ذهنم ردیف می کنم...دیگه نمی خوام مثلا همیشه بعد از سلام کردن کاملا دست و پامو گم کنم!!! ولی یه چیزی! ممکنه بعد از ا

خيلى به شبي كه قراره ببينمت اميد بستم.

اگه يه درصد بخوام احتمال بدم كه نياى يا نبينمت

، نمى دونم چطورى تا اخر اونجا مى تونم دووم بيارم...

اصلا اگه ببينمت باز چطورى بايد دووم بيارم...

حال و روز يه ديوونه همين جوريه كه مى بينى!

هزار بسته مسكن

فداى اين غم برنا...

یعنی من امشب رو یه نشونه بدونم؟کاش خبرهای خوبی در راه باشه چون واقعا بهش نیاز دارم... این روزها دلتنگی بدجور به قلبم چنگ می زنه و دیگه از پسش بر نمیام...همش با خودم کلنجار می رم که بیام دم دررخونتون

بعضی وقت ها دلم به حال خودم می سوزه...تمام خوب و بد زندگی حال حاضرم رو نادیده می گیرم و چشمم هنوز دنبال ١٣ سال گذشتس...اخه مزه اون حس و خاطراتش هنوز زیر زبونمه!درست موقعی که داشتم تو بهشت زندگی می کرد

واقعا چرا شب ها همه چیز چند برابر میشه؟

شب که میشه انگار یه وزنه سنگین رو می ذارن رو قلبم...

تمام دلتنگیای عالم جمع میشه تو دلم...

نه! دیگه اینجوری نمیشه ادامه داد!

باید یه کاری کنم...

نمی دونم نتیجش چی میشه ولی بلاخره

بعد از این همه سال تکلیفم حد اقل با خودم روشن میشه!!!

خدایا!
حتما باید از شدت بی قراری و دلتنگی بمیرم که به خوابم بیاد!؟

ولی دمت گرم! ممنونم که اومد. خیلی به موقع بود...

جانم به ستوه آمد

بی روی دل انگیزش...

من قبلنا همیشه برام سخت بود که احساسات و خواسته هام رو به زبون بیارم! پس به همین خاطر با نوشتن حرف دلم رو می زنم!مثلا اگه چیزی از کسی می خواستم یا رفتار کسی من رو ناراحت می کرد،تمام زحمات رو گردن قلم